Талисман
јануари 23rd, 2012
Там, где море вечно плещет
На пустынные скалы,
Где луна теплее блещет
В сладкий час вечерней мглы,
Где, в гаремах наслаждаясь,
Дни проводит мусульман,
Там волшебница, ласкаясь,
Мне вручила талисман.
И, ласкаясь, говорила:
“Сохрани мой талисман:
В нем таинственная сила!
Он тебе любовью дан.
От недуга, от могилы,
В бурю, в грозный ураган,
Головы твоей, мой милый,
Не спасет мой талисман.
И богатствами Востока
Он тебя не одарит,
И поклонников пророка
Он тебе не покорит;
И тебя на лоно друга,
От печальных чуждых стран,
В край родной на север с юга
Не умчит мой талисман…
Но когда коварны очи
Очаруют вдруг тебя,
Иль уста во мраке ночи
Поцелуют не любя –
Милый друг! от преступленья,
От сердечных новых ран,
От измены, от забвенья
Сохранит мой талисман!”
A.С.Пушкин
1827
Dеsiderata или пат кон среќата
јануари 19th, 2012
Чекори мирно среде бучавата и брзањето, и сети се каков мир може да има сред тишината. Колку што е можно, без откажување ,биди во добри односи со сите луѓе.
Искажи ја својата вистина тивко и јасно, и слушај ги другите,дури и здодевните и неуките, и тие исто така имаат своја приказна.
Избегнувај гласни и агресивни луѓе, тие го вознемируват духот. Ако се споредуваш со другите, може да станеш горделив или огорчен, затоа што секогаш ќе има поголеми и помали луѓе од тебе.
Уживај во своите достигнувања, како во своите планови. Интересирај се за својата кариера, колку и да е скромна, таа е вистинско богатство во превртливата среќа на времето.
Биди претпазлив во својот бизнис; затоа што светот е полн со измама.Но, нека не те заслепи ова за да не ја видиш доблеста каде што ја има; многумина се стремат кон високи идеали, и насекаде животот е полн со хероизам.
Биди свој. Особено, не глуми наклонетост. Не биди ни циничен во врска со љубовта, бидејќи наспроти сета пустина и разочарувања ,таа е повеќегодишна како тревата.
Прифати го љубезно советот на годините, благодатно откажувајќи се од нештата на младоста. Негувај сила на духот за да те заштити во ненадејна несреќа. Но, не се вознемирувај со темни фантазии. Многу стравови се родени од замор и осаменост.
Вон комплетната дисциплина, биди и нежен со себе. Ти си дете на универзумот, не помалку од дрвјата и ѕвездите; имаш право да бидеш тука.
Можеби ти е јасно или не ,но нема сомнение дека во универзумот се се одвива како што треба. Затоа биди во мир со Бога, како и да си Го замислуваш, и без разлика на својот труд и аспирации, во бучната конфузија на животот задржи го мирот со својата душа. Со сето свое шарлатанство, неблагодарност и скршени соништа, ова се уште е еден прекрасен свет.
Биди весел.
Стреми се кон среќа.
Човекот, жената и самотијата
јануари 17th, 2012
20 ЛУБОВНИ ПОЕМИ И ЕДНА ПЕСНА НА ОЧАЈНИК
1.
Телото на жената,ритчиња бели,бели бедра,
на светот си слична кога се подаваш.
Моето тело е див орач, моето рало стори
да проникне синот од дното на земјата.
Бев сам како тунел.Од мене бегаа птиците.
Ноќта ме освојуваше со својата снага.
За да надживеам морав да те сторам орудие.
Ти си стрела во мојот лак и камен во мојот чатал.
Но дојде часот на одмаздата и јас те љубам.
Тело од кожа ,од пена,меко ,страстно и цврсто.
Ах конусни дојки!Ах очи расеани!
Ах рози од пубис!Ах тој тих и тажен глас!
Тело женино,јас ќе истраам во твојата милост.
О жед,о желбо безгранична,о пату без цел!
Темни текови каде што тече вечната жед,
и сладок замор и бесконечна тага.
8.
Бела пчело опиена со мед,ти која зуиш во мојата душа,
вртејќи се во миризливите спирали на чадот .
Јас сум очајник,збор без ехо,
оној кој имаше и изгуби се .
Последна врско.Во тебе се крши моето последно неспокојство
во мојата пустош ти си последната роза.
Ах,молчаливке!
Затвори ги твоите длабоки очи .Во нив ноќта е поубава.
Ах,соблечи го твоето тело,треперлива статуо.
Твоите длабоки очи ноќта удира со своите крилја.
Рацете ти се како росен цут и лист од роза.
И твоите гради како бели школки и твојот папок
ноќните пеперутки на него спијат.
Ах,молчаливке!
Еве ја самотијата во која те нема.
Врие.Морскиот ветар ги гони заскитаните галеби.
Босоногата вода оди по влажните патишта.
И лисјето на тоа стебло стенка како некој болен.
Отсутна, бела пчело, се уште зуиш во мојата душа.
Оживуваш во времето.Молчалива и кршлива.
Ах,молчаливке!
10.
Ние ја изгубивме квечерината
И никој не не виде таа вечер со рацете преплетени
додека сината ноќ паѓаше врз светот.
Го видов од мојот прозорец празникот
кој заоѓаше зад далечните ритчиња.
Понекогаш како паричка,сјај,сонце во моите раце.
И јас со стегнато срце се сеќавам на тебе
и по таа тага ти ме препознаваш.
Каде беше тогаш?
Со кои луѓе?
И кои зборови ги велеше?
Зошто сета љубов ми доаѓа во еден миг
Кога сум сам и знам дека си далеку?
Книгата има среќа да се зема секогаш во квечерина
И како ранет пес мојата мантија се заплеткува во моите нозе.
Секогаш,секогаш ти се оддалечуваш во квечерината
Додека ноќта се доближува бришејќи ги сенките.
25.
Пред да се вљубам во тебе ништо не беше мое
Се тетеравев по улиците и предметите:
ништо не беше важно и се беше безимено:
светот беше од воздух кој чека.
Запознав салони пепелави
тунели населени со месечина,
окрутни хангари кои се простуваа,
прашања кои траеја во песокот.
Се беше празно мртво и немо,
скршено напуштено и пропаднато,
се беше неотуѓиво туѓо,
се беше сечие и ничие,
додека твојата убавина и беда
не ја исполнија есента со дарови.
89
Кога ќе бидам мртов ги сакам твоите раце врз моите очи:
ја сакам светлината и житото од твоите љубени раце,
да ме допре уште еднаш нивната свежина,
да ја сетам благоста која ја измени мојата судбина.
Сакам да живееш додека успиен те чекам.
Сакам твоите уши и понатаму да го слушаат ветрот,
да го вдишуваш мирисот на морето кое заедно го сакавме
и да продолжиш да одиш по песокот по кој одевме.
Сакам она кое го љубам да продолжи да живее
А тебе те љубев и пеев за сé
затоа продолжи да цутиш,расцутена,
за да го досегнеш она кое мојата љубов го бара
За мојата сенка да прошета по твоите коси,
За да ја запознаеш причината за моето пеење.
Напишано со зелено мастило
декември 26th, 2011
Escrito con tinta verde
La tinta verde crea jardines, selvas, prados,
follajes donde cantan las letras,
palabras que son árboles,
frases que son verdes constelaciones.
Deja que mis palabras, oh blanca, desciendan y te cubran
como una lluvia de hojas a un campo de nieve,
como la yedra a la estatua,
como la tinta a esta página.
Brazos, cintura, cuello, senos,
la frente pura como el mar,
la nuca de bosque en otoño,
los dientes que muerden una brizna de yerba.
Tu cuerpo se constela de signos verdes
como el cuerpo del árbol de renuevos.
No te importe tanta pequeña cicatriz luminosa:
mira al cielo y su verde tatuaje de estrellas.
Written in green ink
Octavio Paz
Green ink makes garden, forest, fields,
trees full of leaves where letters sing,
words that are trees,
phrases appearing as green constellations.
Permit my words’ descent cover your whiteness
like a rain of leaves on a field of snow,
like ivy on the statue,
ink on this page.
Arms, waist, neck, breasts,
forehead pure as the sea,
a neck of forests in the fall,
teeth biting a blade of grass.
Your body is constellated in green images
like a tree’s body, covered with green shoots.
Never mind the scar, little and luminous:
look up at the sky and its green tattoo of stars.
Напишано со зелено мастило
Со зелено мастило создавам градина,шума,поле,
лисје во кое буквите пеат,
создавам зборови – дрвја,
и фрази- зелени соѕвездија.
Дозволи да паднат моите зборови врз твоето бело тело,
како дожд од лисје врз заснежено поле,
како врз каменот бршлен,
како врз хартијава мастилово.
Нека паднат зборовите на рацете,половината,вратот,градите
на челото -бистро море,
на косата -шума в есен,
на забите кои грицкаат страк трева.
Твоето тело е украсено со моите зелени знаци,
Како распупено дрво,
За малите сјајни лузни-не грижи се:
Погледни во небото и неговата зелена тетоважа од ѕвезди.
Octavio Paz
Смислата на животот
ноември 22nd, 2011
Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882)
A PSALM OF LIFE
WHAT THE HEART OF THE YOUNG MAN
SAID TO THE PSALMIST
TELL me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream ! —
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.
Life is real ! Life is earnest!
And the grave is not its goal ;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.
Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way ;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.
Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.
In the world’s broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle !
Be a hero in the strife !
Trust no Future, howe’er pleasant !
Let the dead Past bury its dead !
Act,— act in the living Present !
Heart within, and God o’erhead !
Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time ;
Footprints, that perhaps another,
Sailing o’er life’s solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.
Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate ;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.
Може ли човек да умре од тага
октомври 10th, 2011
“No truth can cure the sorrow we feel from losing a loved one. No truth, no sincerity, no strength, no kindness can cure that sorrow. All we can do is see it through to the end and learn something from it, but what we learn will be no help in facing the next sorrow that comes to us without warning.”
Haruki Murakami,Norwegian wood
The sweet smell of a great sorrow lies over the land
Plumes of smoke rise and merge into the leaden sky:
A man lies and dreams of green fields and rivers,
But awakes to a morning with no reason for waking
He’s haunted by the memory of a lost paradise
In his youth or a dream, he can’t be precise
He’s chained forever to a world that’s departed
It’s not enough, it’s not enough
His blood has frozen & curdled with fright
His knees have trembled & given way in the night
His hand has weakened at the moment of truth
His step has faltered
One world, one soul
Time pass, the river rolls
It’s not enough it’s not enough
His hand has faltered
…. …. ……
And he talks to the river of lost love and dedication
And silent replies that swirl invitation
Flow dark and troubled to an oily sea
A grim intimation of what is to be
There’s an unceasing wind that blows through this night
And there’s dust in my eyes, that blinds my sight
And silence that speaks so much louder that words,
Of promises broken
My sоul is dark
август 30th, 2011
My soul is dark – Oh! quickly string
The harp I yet can brook to hear;
And let thy gentle fingers fling
Its melting murmurs o’er mine ear.
If in this heart a hope be dear,
That sound shall charm it forth again:
If in these eyes there lurk a tear,
‘Twill flow, and cease to burn my brain.
But bid the strain be wild and deep,
Nor let thy notes of joy be first:
I tell thee, minstrel, I must weep,
Or else this heavy heart will burst;
For it hath been by sorrow nursed,
And ached in sleepless silence, long;
And now ’tis doomed to know the worst,
And break at once – or yield to song.
Погрешна интерпретација
август 17th, 2011
“Кармелија Монтиел,дваесетгодишна девица,штотуку се искапи во вода од цветови на портокал и расфрлаше ливчиња рузмарин на креветот на Пилар Тернера кога се слушна истрел.Судбината на Аурелијано Хозе беше да ја пронајде со неа среќата од која го лиши Амаранта ,да има седум деца,и да почине на нејзините раце од старост,но куршумот кој влезе во неговиот грб и му ги разнесе градите, беше управуван од погрешна интерпретација на картите”.
Габриел Гарсија Маркез,Сто години осаменост (1967)
Луција
февруари 14th, 2011
Ништо не ги зближува луѓето побрзо (додуша,често само привидно и лажно) како тажното, меланхолично разбирање. Таа атмосфера на смирено сочувство,која ги успива сите стравувања и забрани, и подеднакво е разбирлива и на простата и на префинетата душа,на неукиот и на образованиот,сигурно е наједноставниот метод за зближување,а згора на ова и многу скапоцена.Потребно е,имено,да се отфрли култивираното„воздржување на душата„,култивираните гестови и мимики ,и да се биде едноставен,не знам како(наеднаш,без подготовка )ми успеа да го постигнам ова,како можеше да ми успее мене ,кој слепечки куцав зад своите вештачки ликови,не знам,гледав на ова како на неочекуван подарок и чудесно ослободување.
Разговаравме така за себе,за најобични нешта, нашите исповеди беа кратки и конкретни. Стигнавме до интернатот и тука стоевме одредено време, светилката фрлаше светлина врз Луција и јас ја гледав во нејзината кафена наметка и ја милував, но не по лицето ниту по косата,туку по изветвената ткаенина на скромната наметка.
Се сеќавам и на тоа дека светилката се нишаше,дека крај нас со непријатна и гласна смеа минуваа млади девојки отворајќи ја вратата на интернатот,се сеќавам дека гледав во височината вдолж ѕидот на зградата во која живееше Луција,сив и гол ѕид со прозорци без венци.Се сеќавам на лицето на Луција кое (во споредба со лицата на другите девојки кои сум ги видел во слични ситуации) беше мошне мирно, скоро неподвижно, слично на лице на ученичка која стои пред таблата и послушно одговара, без отпор и заобиколување, само она што го знае, не борејќи се ниту за оценка , ниту за пофалба.
Се договоривме да и се јавам на Луција со картичка кога повторно ќе ми биде одобрено отсуство и тогаш да се најдеме.Се поздравивме(без бакнеж и допир ) и јас се оддалечив. По неколку чекори се свртив и ја видов како стои на вратата,не отклучувајќи ја ,како стои и гледа по мене. Дури тогаш, кога се разделив од неа, ја отфрли својата воздржаност, и нејзиниот поглед, до тој миг плашлив, долго ме следеше.Потоа ја подигна раката како некој кој не знае да мавта, знае само дека при разделба се мавта и затоа невешто се решава на ова движење.Застанав и исто така и мавнав,се гледавме така,од далечина, повторно тргнав и повторно застанав (Луција постојано ја движеше раката) и така малку по малку си заминував додека конечно не стигнав зад аголот и ја изгубив од вид.
Од таа вечер во мене се’ се измени.Повторно бев населен, повеќе не претставував само жална празнина во која , како отпадоци во опустошена соба, се прогонуваа префрлања, поплаки и обвинувања. Собата во мене наеднаш се исчисти и некој се всели во неа.Часовникот кој во неа со месеци висеше , со неподвижни сказалки, наеднаш започна да чука. Тоа беше од огромно значење. Времето,кое претходно течеше како рамнодушна река од ништо кон никаде (живеев во пауза), без никаква артикулација, без никаков такт, почна повторно да добива човечки облик, да се расчленува и да одбројува. Почнав да се борам за отсуство од касарната и некои денови се претвораа во скалници на скалилата по кои се искачував кон Луција.
Шега (1967)
Клубот Данте
февруари 3rd, 2011
На средина од мојот живот земен
го изгубив јас така својот пат:
се најдов в шума сам, сред густеж темен.
А таа шума, дива, чуден кат,
зарастена во трње, в буеж сета,
сред срце раѓа спомен, страв и лад.
Погорчлива одвај е смртта клета!
Но, за блаженството што сум го пил,
ќе раскажам за сè што таму сретнав.
А како, кога патот ми се скрил,
јас не знам, ништо не можам да речам:
Од сонот мора пијан да сум бил.
Подножјето штом почнав да го сечам,
во срцето го сетив стравот сал,
и пред да почнам по рид да се влечам.
огреало во таа рана зора
врз плеќите на ридот стрмен мал.
Па здивна душа, иако бев в гора…
А стравот, што во крвта стана мраз
во ноќта, – сетив како топи кора.
И како патник што во еден час
- од бура спасен – гледа в далги бесни
со кои водел бој за својот спас, -
се запре духов мој. Врз спили тесни,
од кои демне само грозна смрт
а човек стапна, – кренав очи лесни.
Одвај од снага фрлив камен тврд
и штом на стравот крајот му го видов
- зачекорив по пуст и стрмен срт.
Сал чекор-два: одненадеж под ридот
се јави пантер: шарен, стрвост полн;
а брз, и не ме испушта од видот…
Од пред очи не се мавна тој, зол.
Ми пречеше, на патот ми се згоди.
Многупати си реков: назад в дол!
Се зореше. И сонцето се роди,
капејќи ѕвезди ко во денот прв,
во кој за првпат почна да ги води
со божја љубов, за да стигнат врв.
Тој нежен час, и она мило цвеќе,
ми влеа надеж: ѕверон, жеден крв,
не ме следи со стрвост таква веќе!
За кратко. Одеднаш во овој крај
се најде лав: ми пројде сета среќа!
Пак страв сред срце почна да се таи.
Од гладот мачен – поглед див ме сретна
и воздухот се стресе и се стаи.
„И волчица“! – Во умов мисла летна.
Исушена од злоба и од жед,
јас видов кога в очи жар и светна.
А расплакал и тој ѕвер многу свет.
Во мене поглед страшно беше впила.
Да тргнам горе смелост собрав, клет,
но ниту надеж остана, ни сила.
Ко трговец што чука глава в ѕид
(галијата ја скрши морска спила!)
се мрачи сè пред очниот му вид, -
ме стресе така ѕверон и ме столчи,
следејќи ме од оној стрмен рид
во катон кај што сонцето си молчи.
Бегајќи јас низ рид пред ѕвера три,
пред Лав, пред Пантер и пред поглед волчи,
- пред мене човек никна чии дни
изгаснале пред не знам колку века.
„Смилувај се, па кои и да си ти,
- му викнав, – призрак или човек некој!“
„Јас не сум жив, но бев. – Чув слаб глас мек, -
од Мантова, од познат род на секој,
Ломбардиец, од оној славен век
Sub Julio et Август, кога светов,
тој век, на лажни божества бил век.
Поет јас бев. Во песни јас го сплетов
на Анзис синот, којшто Илион
го напушти сред чад со срце клето.
Што се враќаш при маките со стон
и не врвиш по ридот?“ – Потем рече:
„На радост извор, причина е он“.
„Вергилиј, ти си? Оној певец вечен
од чие срце блика извор стар
од речитост!“ – И сетив: срам ме пече.
„За кој поет ти не си светлост, жар?
За мојта љубов спрема твојте стихој
- награди ме и подај рака бар!
Ги учев нив и минел живот тихо,
Па ако стилот мој и внушил сласт
- заслугата е твоја и на твојте стихој.
Ме врати, гледај, оној ѕвер тој час.
О, мудар мажу: в гради срце зајде,
ми мрзнат жили, сам во нивна власт“.
„За спас од злото диво што те снајде
- Вергилиј рече штом ме виде блед -
по друг пат тргни, таму спас ќе најдеш.
Тој ѕвер што сторил маж од тебе клет
не остава да стапнат луѓе живи,
до смрт ги гони тој во овој свет.
По жртви кутри искрат очи диви
и нова крв му мами дрско стрв
што само уште повеќе го здиви.
Со други ѕверки тој се пцука прв.
Соблазнува. Но тука ќе се стори
нов пес, од волкот што ќе локне крв.
За пари, земја нема да се бори;
се храни тој со мудрост, занес врел,
и меѓу Фелтра два свој дом ќе твори.
Ќе светне над Италија ден бел
(за која падна невина Камила,
Евријал, Низ и Турн, тој пород смел).
Тој ѕверов ќе го прогони со сила
сè дури не го врати среде Ал
од кај што завист водач прв му била.
Би било добро ти, по перо брат,
да тргнеш по мене, а не да стоиш:
ќе видиш така еден вечен кат.
Длабочини ќе минеме, во кои
ќе чуеш само очај, горчлив плач,
и кај што духот горд за злини свои
во смртта нова сега бара слач.
Не едне, ти ќе видиш, што се бори
со надеж: в оган бара светол лач!
Ќе посакаш ли да се качиш горе
- подостојна ќе дојде душа, знам,
со која ќе те пуштам таму в зори.
Јас – дотаму. Бидејќи Царот сам
не ги пушта во градот Негов тие
што со мене се. Не знам божји храм.
А Кралството во тој кат Му се крие,
палатите и власта, тронот свет…
Кој одбран е тој блаженство ќе пие!“
„Поете, – реков, – гледаш, твој сум сет!
Но, жити бога (којшто не те сака)
избави ме од злото, мене клет:
доведи ме до таа светлост јака
пред портите на Свети Петар сед
и кај што души трпат јад и мака!“
Тој тргна тихо. И јас тргнав блед.
Некој со интимни познавања на“ Божествената комедија “извршува убиства кои личат на казните од Пеколот на Данте. Првенче на авторот, Метју Прл( Matthew Pearl), дипломиран на Харвард и Јеил како стручњак за Данте и кој ја доби наградата на Дантеовото друштво на Америка во 1998 година . Меѓу многубројните странични заплети во романот се нападот од страна на Д-р Луис Агасиз од Харвард врз Дарвиновата теорија на еволуцијата, дискусијата за Законот за избегани робови и неговите последици, отпорот со кој се соочуваат италијански емигранти кои се само околу 300 на број во Бостон 1865 година, убиството на д-р Џорџ Паркман од Џон В. Вебстер,живата битка меѓу Харвардската корпорација и принципите на уметничката слобода , со кои авторот ја одржува мистеријата пенлива од ерудиција.
Ella